พ.ศ. 2575 กลางป่าลึก ทางภาคเหนือของประเทศไทย...

 

ผมยืนอยู่บนซากเมืองๆหนึ่งที่ผมเพิ่งค้นพบกับคณะสำรวจของผม ผมยังไม่ได้ตั้งชื่อให้มันแต่อย่างใด

 

ผมลูบหนวดของผมพร้อมกับมองไปข้างหน้า ...มีห้องประหลาดอยู่ตรงหน้าผม ผมสันนิษฐานว่าจะต้องมีอะไรอยู่ในนั้น

 

ลูกหาบคนหนึ่งอาสาจะไปกับผม ผมไม่ปฏิเสธ...แต่ผมให้มันเดินนำหน้าผม ถ้าเกิดอะไรขึ้น "มันตายก่อน"

 

ผมกระชับลูกซองคู่ใจ และแสกผมอย่างที่เคยทำ ก่อนจะใส่หมวกปกปิดหัวล้าน...

 

เดินเข้าไปในห้องลึกลับนั่น ไอ้ลูกหาบของผมมันบอกว่า "ทอง...ทองทั้งนั้นเลย"

 

ผมมองรอบๆตัว คิดในใจ ทองเหี้ยอะไำร...กระดูกคนทั้งนั้น

 

กลิ่นสาบๆลอยมาเตะจมูกผม...กลิ่นเหี้ยอะไรไม่รู้ น่าเบื่อชิบหาย โบราณสถานก็เงี้ย กลิ่นมันอับๆชื้นๆ หายใจไม่ออก

 

ผมได้ยินเสียงดังฉับ!!!  ผมก้มหลบตามสัญชาตญาณ เห็นหัวไอ้ลูกหาบคนนั้นกลิ้งผ่านปลายเท้าผมไป

 

แต่ก็ไม่ยี่หระ...ผมจุดไฟขึ้นมา แล้วเอาลูกซองซัดไปสองดอก ได้ยินเสียงดังโอ๊ย แล้วก็ตามด้วยเสียงล้มคว่ำ...

 

"ชิบหายแล้ว" ผมสบถออกมา ...พร้อมกับชักดาบยาว ไล่ฟันสิ่งที่อยู่ข้างหน้า

 

พระเจ้าช่วย!! มันคือคน...คนที่เฝ้าโบราณสถานแห่งนี้มากว่าพันปี ผมฆ่ามันตายเรียบ!!!

 

แต่ความสำเร็จก็อยู่ตรงหน้าผม ...นั่นไง หีบสมบัติกองพะเนินเทินทึก...และมันเป็นของจริง

 

ผมเดินเข้าไปอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง...แต่ผมประมาท เสือกไปเหยียบเอากลไกห่าอะไรไม่รู้ที่พวกมันวางไว้

 

เหมือนในหนังเปี๊ยบบบ ...ห้องนั้นถล่ม ...ผมวิ่งกลับออกมาพร้อมกับหีบหนึ่งใบและรอดเสียด้วย

 

พอออกมา...ปรากฎว่าคณะสำรวจของผม ตายห่ากันหมด...พอมองไปรอบๆ ไอ้พวกเฝ้าสุสานนั่นแหละฆ่าเพื่อนผม

 

ผมไม่รอช้าโทรเรียกเพื่อนผมมารับด่วน...เพื่อนผมเป็นคณบดี ชื่อกิตติคุณ จันทร์แย้ม

 

โทรไปหลบไป สักพัก มันก็มา...ขับเฮลิคอปเตอร์มาด้วย

 

ผมรอดตาย และได้กลับไปยังมหาวิทยาลัย.........

 

...................................................................................................

 

ผมเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่คณะโบราณคดี ห้องทำงานผมอยู่ใกล้ๆห้องคณบดี

 

ป้ายโชว์หราเลยว่า รศ.ดร. ปริวรรษ เจียมจิตต์..........ข้างๆห้องผมคือไอ้โก้ ศ.ดร. กิตติคุณ จันทร์แย้ม (คณบดี)

 

ผมกลับมานั่งเอนหลังสบายใจที่โต๊ะทำงาน...สักพักไอ้โก้วิ่งมาบอกผม..."โม มึงโดนกระทรวงเล่นแล้วว่ะ"

 

"เล่นไรวะ เล่นว่าวเหรอ" ผมถาม

 

"ไม่ มึงโดนสั่งสอบสวนพิเศษ" โก้บอก

 

"สอบเหี้ยอะไรนักหนา ปีนึงกูโดนสอบตลอด" ผมเริ่มเซ็ง ชีวิตกู อะไรกันนักหนา

 

"มึงโดนไล่ออกว่ะ ...มึงไปไหน โบราณสถานชิบหายตลอดดดด" มันลากเสียงยาวๆทำให้ผมนึกถึงพี่ว๊ากตอนรับน้อง

 

"ช่างแม่ง ไล่ออกก็เรื่องของมัน กูไม่ได้ไปฆ่าพ่อมันซะหน่อย...มึงก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรกะกูนี่" ผมบอกโก้

 

"ไม่..." โก้ดูเปลี่ยนไป "กูลาออกแล้ว" มันหยิบใบลาออกให้ผมดู...ผมช็อก คิดไม่ถึงว่าเรื่องมันจะขนาดนี้

 

......... ผมเก็บข้าวของออกจากห้องทำงาน ขับรถจี๊ป ปี 68 หลังคาผ้าใบกลับบ้านทันที ..มาถึงบ้านด้วยอารมณ์สลดหดหู่ เห็นมีจดหมายเสียบอยู่หน้าประตูรั้ว ...ที่อยู่ผู้ส่ง มาจากเขมร ...ใครวะ???

 

พอเปิดออกดูแค่นั้น แหละ...ใจความในจดหมายบอกว่า เพื่อนคุณถูกจับตัวไป อยากรู้ว่าใคร อะไร ที่ไหน ยังไง ให้โทรกลับมายังเบอร์นี้ด่วน...

 

ผมก็โทรไป...ยิ่งช็อกหนัก ไอ้เบสท์ ผีเขมรของกู โดนจับตัว ...ให้รีบไปรับภายใน 7 วัน ที่พนมรุ้ง!!!

 

ผมแพ็คกระเป๋า เตรียมสรรพาวุธต่างๆเต็มอัตราศึก แล้วบึ่งรถไปลพบุรีทันที....

 

.............................................................................................

 

ที่พิพิธภัณฑ์ ลพบุรี...

 

ผม ลงจากจี๊ปคู่ใจของผม เดินเข้าไปที่ประตูพิพิธภัณฑ์ ยามเข้ามาขวาง ผมขอพบกับผอ. พิพิธภัณฑ์ ยามแม่งไม่ให้ ผมเลยเตะแม่งกลิ้งไป และพังประตูเข้าไปอย่างง่ายดาย...

 

ชายร่างใหญ่ ผมยาว คนหนึ่งยืนอยู่ พร้อมกับส่องไรเฟิลมาทางผม ...

 

ผมตะโกนใส่มันดังๆ "ไอ้หมู นี่กูเอง!!!"

 

ไอ้บึกนั่นลดปืนลง..."อ้าว นึกว่าใคร ไอ้เชี่ยโมนี่เอง...กูรู้ข่าวมึงละ ว่าแต่มาหากูมีเรื่องอะไร"

 

"ไอ้เบสท์โดนใครไม่รู้จับตัวไป เราต้องไปช่วยมัน"...ผมบอก

 

แล้วเราก็คุยอะไรกันไม่นานนัก ...ผมก็รับหมูอ้วนขึ้นรถแล้วรีบบึ่งกลับไปที่มหาวิทยาลัย

 

..........................................................................................................................

 

 

ที่ มหาวิทยาลัย...ทุกคนเตรียมพร้อมอยู่แล้ว มากันหมด อ.แตงโม คณบดีโก้ เฮียตง(กำนัน) โพกหัวมาเหมือนเดิม แต่งตัวยังกะแรมโบ้ ถือขวาน เหน็บสายกระสุน มีระเบิดรอบตัว นึกถึงตอนมันระเบิดพร้อมกัน กูว่า พระเจ้าก็ตายได้วะ...แซนน์ ก็มา มันตั้ง"พิพิธภัณฑสถานแห่้งชาติ วัดดอน" ตั้งทำไม...ผมเคยไปมาครั้งหนึ่ง ผีดุชิบหาย...พี่หมายก็มา..เป็นผอ.อยู่ตราด ไอ้หมูอ้วนลงมาอีกคน เป็น 6 คน ครบพอดี เพื่อจะไปช่วยเบสท์

 

ทุกคนไม่พูดเหี้ยอะไรกันเลย ผมเปลี่ยนไปเป็นระวังหน้ารถ กำนันระวังหลังรถ ไอ้แซนน์ขับ...แทบไม่มีบท ไอ้แซนน์ขับรถอย่างเดียว

 

ไปถึงพนมรุ้ง...ดูเงียบเหงา เพราะไม่มีผอ.เขต แต่ผมมองขึ้นไปบนยอดเขา...ผมเห็นไม้กางเขนอยู่อันหนึ่ง เบ้อเริ่มเลย เอามาปักทำไม

 

ทุกคนไม่รอช้า วิ่งขึ้นเขากันอย่างบ้าคลั่ง อาวุธครบมือ ระหว่างทาง ผมสังเกตเห้นตัวอะไรไม่รู้ เล็กๆ วิ่งสวนพวกเราไป

 

สักพัก พี่หมายสะดุดล้มลง พร้อมกับมีหอกพุ่งมา...ไอ้กำนันไวกว่า กระโดดคว้าไว้ทัน

 

ผมประจักษ์แก่สายตาแล้วว่า "คนรูมีจริง" แม่งมาเป็นฝูงเลย

 

ฝูง คนรูวิ่งกรูกันเข้ามาจากทุกทิศทาง...ผมเราหันหลังชนกัน ก่อนจะสาดกระสุนออกไปไม่มียั้ง มีเพียงผมคนเดียวที่ไม่ใช้ปืน เพราะกลัวกระสุนหมด เลยเอาดาบไล่ฟันมันอย่างสะใจ..."กูได้เห็นคนรูแล้ว ไปตายห่าซะ"

 

พวกมันก็มากันอย่างไม่หยุดยั้ง ทำยังกะซอมบี้...สักพักได้ยินเสียงตุ๊ดๆคุ้นๆดังมา..."พวกมึงมาช่วยเพื่อนมึงแล้วเหรอ"

 

ผมหันกลับไป...ขณะที่ทุกคนยังหวดใส่คนรูกันอย่างเมามันส์...เย็ดเหี้ย!!!  นั่นมัน"พี่มืด"

 

ทุกคนตกตะลึง...ไอ้เหี้ยพี่มืดหันมา แม่งแต่งตัวยังกะจะรำลิเก...มันบอกว่า มันจะปลุกชีพยโศวรมัน

 

"กูรอวันนี้มาเป็นพันปีแล้ว...วันที่พวกมึงจะต้องสังเวยให้กับนายกู ยโศวรมัน ผู้พิชิตอาณาจักรจาม 555+ " มันพล่ามอะไรของมันไปเรื่อย

 

กำนันหันมา...บอกทุกคนด้วยเสียงเฉียบขาด ..."ไม่รู้นะ แต่กูคิดวิธีออกแล้ว พวกมึงหลบไปพ้นๆก่อน เดี๋ยวกูจัดการคนรูเอง"

 

โก้ งงตึ๊บ อะไรของมัน แต่ก็พาทุกคนหนีไป มีไอ้หมูอยู่กับกำนัน...กำนันแม่งเอาระเบิดมาพันตัว แล้ววิ่งบุกเข้าไปในฝูงคนรู

 

"ยิงกู ๆๆๆ" มันสั่งไอ้หมู ไอ้หมูไม่มีทางเลือก ยิงใส่กำนันนัดนึง ...ระเบิดตูม!!!  ไอ้หมูร้องไห้เหมือนเด็ก มันฆ่าเพื่อนมัน...

 

" 555+ พวกมึงจะได้เซ่นสังเวยแก่นายกู " เชี่ยมืดยังไม่หยุดพล่าม

 

พี่หมายคงหมั่นไส้แล้วแหละ เอาอาร์พีจีสอยแม่งทีนึง...มันไม่ทันระวังตัว กลิ้งตกลงมาจากปราสาท

 

โก้บังเอิญเห็นว่า บนไม้กางเขนนั้น...มีร่างของเบสท์ห้อยต่องแต่งอยู่ ..

 

โก้รีบวิ่งไต่ขึ้นไปบนปราสาทแล้วแก้มัดเบสท์ออกมา...แต่ระหว่างทาง ไอ้เชี่ยมืดก็สั่งฝูงค้างคาวผีออกมาเล่นงาน

 

ผมกับหมูอ้วนจะเข้าไปช่วยแก้ แต่ก็โดนพวก มกร ยักษ์ นาค อะไรออกมาขวางทาง

 

ผมกับหมูอ้วนระดมยิงไอ้สัตว์หินพวกนั้นอย่างเมามันส์ ยิงไปแหกปากไป สะใจโคตรๆ

 

พี่หมายวิ่งเข้าไปในตัวปราสาทกับแซนน์ พร้อมกับลงมือขุดหาอะไรสักอย่างอย่างลนลาน

 

ไอ้เชี่ยพี่มืดก็ยังไม่หยุดพล่าม...ยิ่งมันพล่าม ก็ยิ่งมีสัตว์ประหลาดอะไรโผล่ออกมาเรื่อยๆ

 

ผมเองก็เริ่มหมั่นไส้แล้ว...เลยเอาสไนเปอร์สอยมันลงมาอีกรอบ...ผมยิงพลาดไปโดนปากมันแหว่ง...แต่ไม่ตาย มันร่วงตกลงมา ตุบ!!!

 

ผมเดินไปอย่างสะใจที่ได้สอยมันลงมา ...ไม่รอช้า ผมกระทืบแม่งอ่วมคาตีน...แต่มันก็ยังมีแรงร่ายเวทย์ แล้วขว้างมีดไปยังไอ้เบสท์..

 

มีดแหวกอากาศไปอย่างแรง พุ่งปักเข้าที่หัวใจเบสท์ทันที...โก้ งงอีกแล้ว...กูเพิ่งแก้มัดเสร็จ

 

แต่แทนที่เบสท์จะตาย...มันดันตื่นขึ้นมา ถามว่า"ใครปลุกกูวะ"...ไม่ทันสังเกต เลือดจากหัวใจมันหยดลงบนพื้นปราสาท

 

ไอ้หมู...สังเกตเห็นที่พื้น  มีโลงหินผุดขึ้นมา มันยืนตะลึง..."โลงพระศพ ยโศวรมัน ผู้พิชิตจาม" ...มันอุทานออกมาอย่างอึ้ง ทึ่ง เสียว

 

ผมไม่รอช้าลากร่างงอมๆของพี่มืดเหวี่ยงตกเขาไป...แต่ไม่ทันได้ตก...เขาพนมรุ้งทั้งเขา เกิดแผ่นดินไหว

 

แล้ว...ปล่องภูเขาไฟที่ดับสนิทมาเป็นพันๆปีก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง...ฝูงมกรก็ออกมาอาละวาด

 

ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย.....โก้เดินไปเปิดโลงพระศพออก ข้างในยังสดๆอยู่เลย เหมือนเพิ่งตาย...

 

เลือดไอ้เบสท์ไหลมาตามทาง...ก่อนจะไหลเข้าไปรวมในโลงพระศพ...ยโศวรมันลืมตาขึ้นช้าๆ ไอ้โก้ งงอีกแล้ว!!!

 

ยโศวรมันลุกขึ้นมาจากโลง แล้วเหวี่ยงโก้ไปอีกทาง ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง "ในที่สุด กูก็คืนชีพ 555+"

 

"พวกมึงเป็นใครกัน กล้าบุกอาณาจักรกู"...ผมไม่ตอบ เอา M203 สาดมันไม่ยั้ง...เดินเข้าไปบวกกันมันเลย...

 

พี่หมายกับแซนน์วิ่งออกมาจากปราสาท บอกว่ากูเจอแล้ว..."จารึกโบราณ กับหนังสือใบลาน...อ้อ ดาบสำริดโบราณด้วย"

 

ผม ไม่รอช้า วิ่งเอาดาบก่อนเลย...ไอ้หมูก็ไปนั่งอ่านจารึก...แปลได้ความว่า ต้องอ่านคาถาจากใบลานนั้น แล้วเอาดาบฟันหัวยโศวรมันให้ขาดในดาบเดียว...มันถึงจะตายไปตลอดกาล"

 

พี่ หมายก็ถือใบลานอยู่นั่นแหละ ตะกุกตะกัก...ผมก็ล่อมันไปอีกทาง ค้างคาวผีกับมกรโผล่มาทางไหน ผมก็สอยมันด้วย M203 ไอ้หมูเข้าไปพยาบาลเบสท์อย่างเร็วไว...ผมก็ต้านพวกมันแทบจะไม่ไหวแล้ว

 

ผมถามพี่หมาย "มึงถือไว้ทำเหี้ยอะไร ทำไมไม่อ่าน"

 

พี่หมายบอกว่า "กูอ่านไม่ออก"

 

ไอ้แซนน์ก็ไม่มีบท วิ่งไปวิ่งมา...สักพักโก้ก็พยุงเบสท์เข้ามา พร้อมกับอ่านคาถาใบลานนั้น สมเป็นคณบดีจริงๆ

 

ได้ ผล...แผ่นดินสงบ แผ่นดินไม่ไหวแล้ว แต่ภูเขาไฟยังปะทุอยู่...ไอ้เบสท์ร่ายเวทย์ขึ้นมาเป็นเกราะกำบังให้ทุกคน แต่เพราะร่างกายยังไม่แข็งแรง ทำให้พลังเวทย์อ่อนมาก...พวกคนรูเริ่มกลับมาอีกแล้ว...

 

ผมนึกอะไรได้ไม่รู้...ให้ไอ้หมูกับพี่หมาย ยิงล่อพวกส้นตีนนี่ไปอีกทางนึง...ส่วนผมบวกกับยโศวรมันตัวต่อตัว...

 

"กูจะต้องครองโลก พิชิตจามได้ กูต้องพิชิตทั้งโลกได้" มันบอก

 

"มึงคิดว่ามึงเก่ง มึงเจ๋งสุดแล้วดิไอ้สัตว์"...ผมแอบเอาระเบิดลูกนึงยัดตูดมันแล้วถอยออกมา

 

"มดตัวเดียวอย่างพวกมึง กูบี้ก็ตายแล้ว" มันบอกผม แล้วแกว่งดาบเข้าหา...

 

ผมวิ่งไปทางปล่องภูเขาไฟ "แน่จริงมึงทิ้งดาบ ส